Recenzje filmów: Pinokio, Three Minutes: Extended, Lynch/Oz

****

Przemysł filmowy to wielka gra, w której trzeba dotrzymać kroku sąsiadom. Mają kinowy wszechświat, więc musisz go mieć. Uruchomili usługę przesyłania strumieniowego, więc uruchom jedną. Oni robią Pinokia, a ty robisz Pinokia.

To trzecia wersja bajki Carlo Collodiego, która dotarła do tych wybrzeży w ciągu dwóch lat. Najpierw była ciemna, prawie dla dorosłych wersja włoska. Potem był Tom Hanks Disneya, a teraz Netflix, pięknie wykonana animacja poklatkowa.

Chociaż stara się pogodzić swoje mroczniejsze motywy z potrzebą zadowolenia dzieci, z pewnością jest wybranką z tej trójki.

Mimo że miał więcej porażek niż sukcesów, nazwisko Del Toro wciąż jest punktem sprzedaży wśród fanów. Dzieli z nim zasługi reżyserskie, ale to jest jego dziecko i jest zaangażowany we wszystkie aspekty produkcji, aż do pomocy w pisaniu piosenek. (Tak, obawiam się, że są piosenki.)

Jego celem jest osadzić historię w faszystowskich Włoszech. Del Toro nie kocha niczego bardziej niż umieszczania baśni na nijakim faszystowskim tle, a tutaj Mussolini i jego czarne koszule wcielają się w rolę odgrywaną przez nacjonalistów Franco w Labiryncie Fauna.

Często nie zgadzam się z poglądem, że Del Toro jest wizjonerskim reżyserem, ale jest tu kilka niesamowitych projektów, pięknie zrealizowanych. Chociaż istnieje nieodłączny problem z filmem o drewnianym chłopcu, który próbuje być prawdziwy w filmie, w którym każda inna postać wygląda jak ożywiona marionetka.

Film ma rozdwojoną osobowość. Wizualnie jest to włoski, ale prawie wszystkie dźwięki są paradoksalnie bardzo angielskie. Pinokio Gregory’ego Manna wygląda tak, jakby mógł zostać wysłany do Narnii, podczas gdy McGregor gra Jimminy’ego Cricketa z jego najlepszym akcentem RP Wan Kenobi, który jest bardziej subtelny niż tutti frutti. Posłuchaj, jak mówi komuś „Obudź się”.

W fabule zastosowano wielką swobodę, aby poruszyć tematy śmiertelności i straty. Geppetto (Bradley) ma syna, który ginie jako chłopiec podczas bombardowania kościoła podczas I wojny światowej, a w życiu pozagrobowym prowadzonym przez żółwie jest kilka niesamowitych scen, w których Pinokio wariuje za każdym razem, gdy zostaje zabity.

Równoważeniem ciemności są piosenki i humor, a ogólnie powiedziałbym, że bliźniacze strony wizji dochodzą do akceptowalnego kompromisu.
Reżyseria: Guillermo del Toro i Mark Gustafson. W rolach głównych Gregory Mann, David Bradley, Ewan McGregor, Ron Perlman, Cate Blanchett, Christoph Waltz. W wybranych kinach od 24 listopada i streaming na Netflix od 9 grudnia. Czas trwania pokazu: 114 minut.
Trzy minuty: przedłużenie (Zdjęcie: Muzeum Holokaustu w Stanach Zjednoczonych)
Trzy minuty: przedłużenie (12a)
***

Trzy minuty (i 53 sekundy) to domowy film zamieszkany przez Żydów w Nazelsku, polskiej wsi niedaleko granicy z Ukrainą, nakręcony w 1938 roku przez amerykańskiego biznesmena Davida Kurtza, który odwiedził Europę z żoną i trójką dzieci. przyjaciele.

W czwartek, 4 sierpnia, odwiedzili miejsce, z którego wyemigrowała jego rodzina, i nakręcili materiał Kodachrome, trochę czarno-biały, trochę kolorowy, przedstawiający około 150 wieśniaków. Mniej niż setka z 4000 żydowskich mieszkańców Nasselska przeżyła Holokaust.

Wydłużenie to godzina, którą Stigter spędza na eksplorowaniu obrazów, próbach poznania ludzi, wydobycia znaczeń i zgłębienia ich losów. Wpływ tych ujęć jest oczywisty, ale można się zastanawiać, czy niektóre strategie Stigera — odtwarzanie filmu w odwrotnej kolejności, izolowanie poszczególnych twarzy — naprawdę wnoszą tak wiele do naszego zrozumienia.

Z całym szacunkiem nie zgodziłbym się z twierdzeniem, że Holokaust jest tym, co sprawia, że ​​film Kurtza jest tak przejmujący. Wszelkie zdjęcia ludzi z przeszłości niosą ze sobą beznadziejny smutek. Czas jest czynnikiem ograniczającym, a jego śmierć jest obscenicznością, która nadaje temu sens.
Reżyseria: Bianca Steiger. Występują Helena Bonham Carter, Glenn Kurtz, Musik Tauchendler. Częściowo przetłumaczone. W kinach lub kinie domowym Curzona. Czas trwania pokazu: 69 minut.
Lynch / Oz (Zdjęcie: Jan Christian Burkart Lynch)
Lynch/Oz (15)
**

Nastolatka z zatkanymi piersiami przebrana za małą dziewczynkę zostaje zabrana do lasu przez dziwnych mężczyzn, aby zobaczyć coś magicznego – nic dziwnego, że popularny film familijny, taki jak Czarnoksiężnik z krainy Oz, ma tak ogromny wpływ na Davida Lyncha.

Tutaj siedmiu nieznanych pisarzy i sześciu filmowców przedstawia analizy (Benson i Morehead to zespół reżyserski) tego, w jaki sposób sztuka Lyncha wpłynęła na sztukę klasyka z 1939 roku. Ilustruje to seria klipów, często na podzielonym ekranie, kontrastujących ze sceną Wiza i Lyncha.

Kusama twierdzi, że Oz jest tekstem kanonicznym dla Lyncha, podobnie jak Biblia. Lowery sugeruje, że kontrast między jej niespokojnym tłem poza ekranem a jej niewinną wyobraźnią na ekranie leży u podstaw wizji wypaczonej Ameryki Lyncha.

Wszyscy zgadzają się, że Oz to święty tekst, który kieruje prawie wszystkimi amerykańskimi filmowcami, co jest bardzo rozczarowujące. Motywem przewodnim jest to, że celem kręcenia filmów jest przede wszystkim odtworzenie fragmentów filmów, które oglądałeś jako dziecko. W związku z tym jest to trochę wzbogacające dla innych, mniejszych filmowców, aby zbadać, w jaki sposób autentyczny filmowiec czerpie pomysły z osiemdziesięcioletniego filmu.
Wyreżyserowane przez Alexandra O. Phillipa. Występują Amy Nicholson, Rodney Usher, John Waters, Karen Kusama, Justin Benson, Aaron Morehead i David Lowery. Czas trwania pokazu: 109 minut.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.